من به خاطراتم وابسته‌ام، خاطراتی که به شرایط زندگی گره خورده‌اند. رشتهٔ افکارم و واکنش‌هایی که به دنبال می‌آورد، در همین دنیا جای می‌گیرند، جدایی‌ناپذیر از وجودی که در حال شکل‌گیری است.
در آغوش او درهم می‌تنم و تارش را در افکارم می‌بافم. پیوسته گره می‌زنم، گویی گره‌هایی که شاید روزی باید گشوده شوند. هرچه آن‌ها را با دلیل یا بی‌دلیل باز می‌کنم، گره‌ها بی‌درنگ مرا به وضعیتم بازمی‌گردانند.
خود را زندانی خویش کردم و از آن پس بی‌پایان در هم می‌پیچم. می‌کوشم درون خود را که از بیرونی بسته و در هم تنیده در روشنی و تاریکی محصور شده، باز کنم.
و سرانجام راهی می‌یابم، در امید فردایی روشن اسیر می‌شوم و لبخند می‌زنم.
همچون کلافی بی‌پایان، در دایره‌ای می‌چرخم. دور گره‌هایی می‌گردم که خود بافته‌ام، یا دیگران به دورم بافته‌اند. درهم می‌پیچم، برخی گره‌ها باز می‌شوند، برخی سست می‌شوند، برخی محکم‌تر می‌شوند، و من همچنان در پی باز کردنشان هستم؛ اما نخ سردرگمی را نمی‌یابم.
درهم می‌پیچم، باز می‌کنم تا دوباره درهم بپیچم.
از بس گره زدم و گشودم، همهٔ گره‌های جهان را با خود حمل می‌کنم.
۲۰۲۱، ۲۰۲۲