«انسان‌ها سازندگان حقیقت‌اند.
انسان‌ها همزادان ابدیت‌اند.
من با ابدیت بیگانه نیستم.
زندگی در زیر سنگ‌های دیوارهای زندان بدی آواز می‌خواند.
در چشمان عروسک‌های مسحور، فانوس انحرافی درخشان است.
شهرم دوباره رقص خیابان‌هایش را بازخواهد یافت.
هیچ‌کجا، در هیچ زمانی، فریاد زندگی بی‌پاسخ نمانده است.
به صداهای دور گوش فرا می‌دهم، صدای من از دور شنیده می‌شود
من زنده‌ام،
فریادم بی‌پاسخ نیست، قلب مهربان تو پاسخی به فریاد من است.
شهرم دوباره رقص خیابان‌هایش را بازخواهد یافت…»
احمد شاملو (۱۹۲۵–۲۰۰۰)
این اثر حاصل دیداری چندفرهنگی میان تمنا روحانی، گرافیست، تصویرگر و هنرمند هنرهای تجسمی و مفهومی با اصالت ایرانی، و کارمن کامبولاس، کنشگر فرانسوی با روحیه‌ای پرشور و پرنشاط است.
این اثر جمعی حدود سی نفر را گرد هم آورد و فرصتی برای همبستگی و تبادل احساسات مشترک فراهم ساخت؛ آفرینشی جمعی برای طنین‌انداز کردن و ارج نهادن به ایستادگی و مبارزهٔ زنان و مردان ایران برای آزادی‌شان.
این کنش راستین هنری و سیاسی در تجمعات حمایتی از جنبش «زن، زندگی، آزادی» در روزهای شنبه و همچنین در راهپیمایی ۸ مارس برای حقوق زنان در نانت به نمایش درآمد. از آنجا که وضعیت هوا همواره پیش‌بینی‌پذیر نیست، این اثر نشانه‌هایی از این همراهی‌ها و پویش‌ها را بر خود به یادگار دارد.
