سلفی می‌گیرم، پس هستم: دنیا می‌تواند رنج بکشد؛ من اینجا هستم، باشکوه، در هر عکس بی‌تزلزل، و همین تنها چیزی است که اهمیت دارد.
سلفی‌ها که اغلب بی‌معنا و هضم‌نشده‌اند، به زبانِ ابتذال بدل می‌شوند. نه عمیق‌اند و نه از سوی سازندگانشان اندیشیده شده‌اند؛ آنان صرفاً نگاهی تهی، بی‌مشاهده، بی‌هیچ فاصله‌گیری و بی‌هیچ افقی به واقعیتی می‌آورند که در نهایت ناآگاهی ثبت شده است.
شبکه‌ها از سلفی‌هایی لبریز است که به‌محض انتشار، ناپدید می‌شوند.
آیا تا این اندازه وسوسه نمایش شده‌ایم که آگاهی خود را از یاد می‌بریم؟
به‌مدت یک ماه در این فضا غوطه‌ور شدم و روزی ۱۰ سلفی گرفتم، تا خود را جای کسانی بگذارم که این کار را به‌شکل اعتیادآور انجام می‌دهند و نیز جای کسانی که آن را می‌بینند.
خواستم معنای این اجبارهای امروز را به پرسش بکشم؛ اجبارهایی که بر رابطه ما با دیگران و ادراک ما از واقعیت اثر می‌گذارند.
پروژه پایان تحصیل ۲۰۱۷